Vòòr de digitale revolutie

 
 
Blog Summary Widget

Persfotografie in het pre-computertijdperk.

Elke krant werkte in die periode voor zijn regionale pagina’s met freelance fotografen.

Ik behaalde mijn diploma fotografie, vroeg mijn perskaart aan en werd lid bij Sofam (de Belgische auteursrechten maatschappij). Hiervoor moest je kunnen bewijzen dat persfotografie je hoofdberoep was en het statuut van zelfstandige was een condicio sine qua non.

Of je nu een kwartier of  2 uren ter plaatse was voor een opdracht maakte geen verschil. Het was het aantal gepubliceerde foto's dat werd vergoed (het auteursrecht, de foto bleef je eigendom). Extra tarieven waren er wel voor uitgebreide reportages en voor foto’s die op de nationale pagina’s of op ’De één‘ verschenen. Een klein aantal fotografen werkten in vast dienstverband en moesten vooral het nationale nieuws verslaan.


Ik kreeg mijn opdrachten telefonisch of op de wekelijkse regionale vergaderingen. Voor dringende opdrachten had ik een ‘bieper’ mee. Wanneer die een signaal gaf moest je onderweg op zoek naar een telefoon om de journalist of redactie te bellen. Nadien hadden we onze eerste mobiele telefoon, die echter nog niet overal een even goed bereik had. In mijn auto had ik een ganse verzameling stratenatlassen mee, want gps bestond nog niet.

Elke krant had zijn vaste freelancers voor elke regio. Dit gaf een zekerheid wat opdrachten betrof. Maar er werd dan wel verwacht dat je dag en nacht én weekend beschikbaar was. En men ’eiste’ – ondanks je statuut van zelfstandige – dat je deze foto’s exclusief  aan hen leverde...


Als regionale fotograaf maakte je niet zomaar een ‘groepsfoto’. Een foto moest een toegevoegde waarde hebben en iets meer vertellen over het onderwerp. De inhoud, compositie en sfeer van je foto waren belangrijk. Overleg met de journalist(e) of de regionale medewerker waren noodzakelijk voor de synergie tussen tekst en beeld.


En je had natuurlijk een donkere kamer.

Mijn zwartwit films ontwikkelen en de geselecteerde beelden afdrukken gebeurde in de doka. Een goeie print was belangrijk want de foto verscheen zo in de krant.

Photoshop bestond nog niet !!

Aan de gevel van mijn huis was een postbus gemonteerd. De koerier van dienst haalde er op een vast uur het fotomateriaal van die dag op. In geval van dringende of late opdrachten reed je zelf met de afdrukken stante pede naar de redactie. Bij grote uitzondering mocht je al eens een niet-ontwikkelde film afleveren op de fotoredactie.

In de file staan op de Brusselse Ring naar Groot-Bijgaarden en Asse was dagelijkse kost.


In 1994 kwam er ook kleur op de regionale pagina’s.

Als fotograaf moest je ook je kleurfilms zelf ontwikkelen en de foto’s afdrukken of langsgaan bij een fotozaak waar men een fuji-minilab had. In Leuven, Tienen en Diest had ik mijn adressen waar men bereid was om de films dadelijk te verwerken.


Digitaal

Omstreeks 1999 kwam dan de mogelijkheid om je negatieven te scannen en via een modem door te sturen naar de redactie. Wanneer één en ander misliep met de verbinding kon je nog rekenen op technische bijstand van de fotoredactie .Want ook voor hen was deze nieuwe manier van werken een leerproces.


September 2017

Mijn werk als persfotografe lijkt iets uit een ver verleden.

Smartphones, IPad, digitale camera’s, selfies, drones, facebook, twitter, Whatsapp, Messenger.... zoveel mogelijkheden om gebeurtenissen in beeld te brengen en te delen. Ook ik ben (nog) mee met deze nieuwe technieken :-))

Het is boeiend om deze evolutie mee te maken.


Daarom hier een greep uit mijn archief, van negatief naar blog. Beelden die mij bijbleven,

Beelden waarvan je mogelijk zegt: dat herinner ik me ook! Foto’s die tonen hoe – sinds 1988 – de stad en omgeving veranderden. Foto’s die één dag in de krant stonden, de dag erna al ‘oud nieuws’ waren en gebruikt werden om de aardappelen op te schillen.


Soms spreken de foto’s voor zich, Waar nodig voeg ik wat meer info toe. L.M.

Tussen 1988 en 2000

werkte ik als persfotografe,

hoofdzakelijk voor kranten

en vooral in Vlaams Brabant,

regio Leuven, Hageland en Brussel.


Lil Meert

Een klein deeltje van mijn archief,

Alle negatieven zijn netjes gecatalogeerd

Naar de foto’sArtikelen/2017/9/4_Dagje_surfen.html